Ali Cenk Ergin

Hem tanıdık, hem yabancı. Kimle tanışsam aynısı. Kime dönsem aynısı. Peki ben ne yapacağım? Herkes için cevapsız bir soru. Hayatın hakkı bu muydu?

Evde biri, başka biri. Ben desem değil, Sen desem değil. Yerleşiyor içime, yavaş yavaş. Atıyorum, istemiyorum onu. Ağlıyorum, özlüyorum onu.

Hayalim gibi, korkum gibi. Ne yapsam olmaz gibi. Olmuyor da zaten. Ne yapsam olmuyor, Ne yapmasam olmuyor. Bir bataklık sanki.

Hayat ne saçma şey… Biraz içsem geçer mi? Belki biraz daha… Bir şey geçiyor ama, Hayat mı, zaman mı? İkisi gerçekten aynı mı?

Anlamlarda kayboldum. Anlamaya çalışırken boğuldum. Ararken yoruldum, Bulduğumda soğudum. Belki biraz da korktum. Sonra, savuşturdum.

Boşuna, boşuna, boşuna… Bir şey kalmadı duracak arkasında. Görülen o ki, ben bir hiçim. Pekâlâ da, sen nesin? Buluşmak istiyorum seninle. Bekliyorum seni bu koca hiçlikte.