Yalnızlık
Yalnızlık üzerine bir şiir.
Bana yalnızlığı anlat deseler, Suyun tadı, havanın rengi gibi derdim. Hani sanki böyle, Her gün gördüğün birinin kilo alması gibi. Ya da ne bileyim; Üstünde uyuyakaldığın bir taş, Seni kıskanan eski bir arkadaş, Bazense solmuş bir aşk. Hepsi bilindik, hepsi tanıdık. En büyük dost, Ve aynı zamanda en büyük düşman. Hepsi ben, hepsi sen gibi.
Yaşamak yalnızlıktır derdim sanırım, Kimlerle olduğundan bağımsız olarak. Regl ağrısı, askerlik korkusu, Ölüm gibi bir şey… Hayatın içinden yani, Kimse onu sevmese de. Herkes bizi sevse, Kimse bizi sevmese de…
Peki iki kişilik yalnızlık olur mu? Olsa yaşanır, bizi bulur mu? Kendi yalnızlığımızı yok etmek mi, Yalnızlıklarımızda buluşmak mı önemli? Seviyorum demek mi, Seviliyorum demek mi? Hangisi ölmeye değerdi?