Bir kadın varmış
Bir kadın ile bir adam üzerine bir şiir.
Bir kadın varmış, Her şeyi seven. Bir de adam, Her şeyi bilen.
Çok sevmişler, Hep sevişmişler. Ama geçen yıllarla İkiye bölünmüşler.
Kadın hep sevmiş, Adam hep bilmiş. Ama ne sevgi, Ne de bilgi, Ellerindeki yetmemiş.
Yapacak şey mi kalmamış, Yoksa hiç mi yapılmamış? Ayrılık bile kaçırılmış, Bir umut bile mi kalmamış?
Belki vardır dedi kadın. İstedi bunu, nasıl istemezdi? Belki vardır dedi adam. Nasıl demezdi? Peki bunu isteyen, Bunu diyen gerçekten kimdi?
Alışmışlardı, uyuşmuşlardı. Her şey yolunda sanıyorlardı. Yine sanmak istiyorlar.. Kim istemezdi, kim sevmezdi? Peki bunu isteyen, Bunu seven gerçekten kimdi?
Ne zaman unutursa insan, Ben artı sen, Eşit değildir sen; O zaman başlar, Neredeyim ben? Ne zaman hatırlarsa insan, Bir tek ben; O zaman başlar, İyi ki varsın sen.
Unutmuşlardı, kaybolmuşlardı. Kendilerini evde sanıyorlardı. Yine sanmak istiyorlar.. Oysa bilmeliydi kadın, Her şeyin içinde olduğunu. Ve görmeliydi adam, Evin ne demek olduğunu.