Giden Çabuk Gitti
Kalansa içtendi.
Hayata bakış açım çoğu insandan farklı. Elbette sabit değil. Zamanla değişen, gelişen bir şey. “Ben farklıyım” çabası içerisinde değilim, hiçbir zaman da olmadım sanırım. Yine de, sanki hep farklı algıladım, farklı baktım. Ben hâlimden memnunum aslında ama bu durum bazı olumsuz sonuçları da beraberinde getirdi.
Kendimi bildim bileli, yüreğimi heyecan, tutku ve arzuyla dolduracak hayallerim oldu. Bu hayaller gerçeği ıskalamak bir yana, çoğu zaman onu delip geçtiler. Ancak hayallerin sonu hayal kırıklığı olduğundan, üzüntü ve acı peşimi bırakmadı. Böylece daha çok düşündüm hep. Vazgeçtiğim söylenemez, hayallerim hep devam etti. Başka ne yapabilirdim ki? İçimdeki istekleri tatmin edemiyor olmayı geçtim, onları anlatamamak, paylaşamamak… Sadece hayal kurduğumda ısınmış hissettim kendimi. Ama gözlerimi açtığımda daha da soğuk oldu hep.
Hayatın yanımdan akıp gidişini izledim. Mümkün olduğunca müdahale etmedim. Korkanın yalnızca ben olduğumu sanıyordum. Yanlış yapmaktan, şansımı kaybetmekten… İlk başlarda öyleydi belki ama zamanla karşımdakini korkutmaktan korkar oldum. Yine anlatamadım, yine paylaşamadım… Artık ne zaman hayal kurarken yakalasam kendimi, gülüp geçiyorum. Her şeye kızıyorum biraz. Sonra unutuyorum, bir sonraki âna kadar.
Altı senelik bir ilişkim oldu. Bunun dört senesinde beraber yaşadık. Çok mutlu olduğum anlar da oldu, çok sıkıntılandığım zamanlar da. Ama hep olumluydum. Tüm sorunları aşabilecek, özel bir ilişki sanıyordum. Tabii ki zamanla gerçekleri görebilir oldum. O zaman anladım kendimi kandırdığımı, karşımdakini de kandırmaya çalıştığımı. Bazı şeyler kaybolmuştu, bazı şeyler ise canlanmıştı. Tamamlanmam gerekiyordu ve bu tek başıma yapabileceğim bir şeydi. Ayrıldım ve yeni arayışlara koyuldum. Başka insanları kabul ettim, bazılarını reddettim. Başka insanlar tarafından kabul edildim, reddedildim. Bunlar olağan şeylerdi zaten ama ben yoruldum. O kadar çok yoruldum ki, sonunda vazgeçtim. Kimseyi istemez oldum. Beni yıpratmaları, üzmeleri değildi olay. İstediğim gibi olmadı sadece. İletişim kuramadım, görüşlerim kabul göremeyecek kadar gerçek dışı, hatta bazen ahlak dışı oldu. Oysa sadece ikiyüzlü olmayı bırakmıştım. Karar verdim, ben buyum ve kimse için değişmeye çalışmayacağım bile. Ne kendimi ne karşımdakini kandırmayacağım.
Kırgınım, küsüm, kızgınım. Çevremde o duvarı ören herkese, duvarı yıkıp tüm açıklığıyla haykırmama rağmen beni duymayanlara kızgınım. Kalıpların içinde oyalanıp ölümü bekleyenlere, hayatı gördüklerinden ibaret zannedenlere kızgınım. Aynı olduğumuzu göremeyenlere, düşünmeye üşenenlere kızgınım. Yine de umudumu kaybetmedim. Tek bir gerçek olduğunu reddediyorum. Hissettiklerimi reddetmeyi reddediyorum. Tüm bu hatalı sistem içerisinde, insanların bana doğru olduğunu söylediği her şeyin, herhangi bir şeyin yanlış olabileceğini biliyorum.
Sonuçta, zor bir insan oldum. İnsanlar, onların gerçekliğini tehlike altına soktuğumu anladıkları anda benden uzaklaşmaya başladı. Ben ise daha da çok gözlerine sokmaya başladım içimdekileri. Böylece giden çabuk gitti, kalansa içtendi.